Przewodnik po Pradze

Zabytki Pragi

Praga jest bardzo popularnym turystycznie kierunkiem dla wielu osób na świecie. To pełne zabytków i atrakcji miasto przyciąga olbrzymią ilość turystów pragnących z jednej strony podziwiać wspaniałe okazy architektury, od Art Nouveau przez Barok, Kubizm po Neoklasycyzm i styl nowoczesny. Do większości najbardziej znanych miejsc i zabytków Pragi należą:

Stare Miasto

The Old Town Square Stare Miasto (Staré Město) to zabytkowa dzielnica Pragi, centrum kulturalne i handlowe stolicy Czech, które do 1784 stanowiło samodzielne miasto. Jest pełną uroku dzielnicą pełną wąskich uliczek, małych sklepików i knajpek ukrytych często w podziemiach budynków, sięgających średniowiecza. Wraz z Hradczanami należy do ulubionym miejsc dla wielu turystów.

Praskie Stare Miasto jest z każdej strony dawną dzielnicą żydowską Josefov. Pierwsze zapisy na temat Starego Miasta datowane są na w VIII wieku n.e., a niektóre najtrwalsze budowle sięgają IX wieku. Istnieje duże prawdopodobieństwo, że już wtedy istniała przeprawa przez Wełtawę po przez prosty drewniany most. Po wybudowaniu zamków na Hradczanach oraz Wyszehradzie praskie Stare Miasto znacznie zyskało na znaczeniu. W XII wieku pojawiło się też coraz więcej murowanych budynków mieszkalnych i kościołów oraz wybudowany został Most Judyty. W latach 20. XIII wieku Stare Miasto otrzymało prawa miejskie. Mieszkańcami Starego Miasta byli głównie Niemcy, obok której rosła liczba ludności żydowskiej. Niestety od samego początku, Żydów spotykały represje i prześladowania - takie jak obowiązek noszenia charakterystycznego ubrania, pogromy. Późniejszy Josefov powstał właśnie przez represje polegające na wysiedleniach wyznawców judaizmy do specjalnego miasta za murami.

Okresem świetności dla Starego Miasta był XIV wiek kiedy powstał m.in. Ratusz Staromiejski. W XV wieku teren miasta był centrum ruchu husyckiego wszystkich miast praskich. W 1689 roku wybuchł wielki pożar, który zniszczył sporo Starego Miasta, jednak średniowieczny układ ulic oraz wiele cennych, zabytkowych budowli, ocalało. Pomijając okolice siedziby Clementinum - zabudowa Starego Miasta jest bardzo podobna do tej sprzed wieków.W 1784 Stare Miasto włączono jako dzielnicę do Królewskiego Miasta Pragi. Na przełomie XIX i XX wieku północna część Starego Miasta została całkowicie przebudowana przez co wyburzono wiele już wtedy zabytkowych obiektów.

 

Malá Strana

Malá Strana (Mała Strona) jest dzielnicą Pragi, która do roku 1784 była samodzielnym miastem leżącym u podnóża Praskiego Zamku, na lewym brzegu Wełtawy. Powstała w 1257 roku i założona została przez króla Przemysława Ottokara II. Osiedlili się tutaj koloniści z północnych Niemiec. Początkowo nazywała się Nowym Miastem (Nova civitas sub castro Pragensi), a od XIV wieku znana jest pod nazwą Malá Strana (Civitas Minor Pragensis).

Jej okres świetności przypada na okres panowania Karola IV, który znacznie rozbudował miasto i otoczył murem (tzw. mur głodowy). Przekleństwem Małej Strany okazały się wojny husyckie i pożary które od od XV wieku regularnie niszczyły jej zabudowę. Ponieważ w przeważającej części Małą Stronę zamieszkiwała biedota, która nie dysponowała środkami na odbudowę swoich domostw, to odsprzedawała tereny arystokratom, którzy pragnęli mieszkać w pobliżu Hradczan. W tym okresie powstały rozległe rezydencje, pałace magnaterii i bogatej szlachty, z której najważniejsze były rodów Wallensteinów (najbardziej okazały Albrechta Wallensteina), Lichtensteinów, Michnów i Nosticów. Od 1784 Mała Strana, tak jak pozostałe dzielnice stała się częścią Pragi, a wiele uliczek i budynków zyskało barokowy wygląd. Ciekawostką jest w latach 1787-1791 często przebywał mieszkał na Małej Stranie Mozart. Pod koniec XIX wieku pojawiły się pierwsze w Pradze tramwaje elektryczne, natomiast na wzgórzu Petřín w 1891 odbyła się krajowa wystawa jubileuszowa, które najsłynniejszą pamiątką jest mała kopia wieży Eiffla "Petřínská rozhledna".

Obecnie Mala Strona jest dzielnicą obleganą przez turystów, znajduje się tam wiele wspaniałych rezydencji i kamienic z pięknymi fasadami, pałace, kościoły. Dodatkowo dzielnica jest bardzo atrakcyjna pod względem ilości tradycyjnych czeskich knajpek i sklepików rozlokowanych w malowniczych uliczkach.

Hradčany. Królewska dzielnica z Zamkiem Praskim.

Hradczany (Hradčany) to królewska dzielnica położona na wzgórzach na zachodnim brzegu Wełtawy. Znajduje się tam cały kompleks zamku królewskiego, który został założony na tym terenie w IX wieku, bazylika św. Jerzego, Złota Uliczka, ogrody z Belwederem oraz sławna Katedra Św. Wita. Kiedyś, tak jak inne dzielnice, stanowiła odrębne miasto które zostało zjednoczone w 1984 roku. Zamek jest siedzibą prezydenta republiki od 1918 roku. Do Hradczan zalicza się również obszary Lorety oraz "Nowego Światu".

Zamek Praski

Prague Castle Zamek na Hradczanach (Pražský hrad) jest obecnie sedzibą prezydenta republiki, a istniejący od IX wieku był siedzibą królów czeskich. Założony został przez księcia przemyślidzkiego Borzywoja I, który przeniósł tym samym swoją siedzibę z Lewego Hradca na wzgórze nad Wełtawą. Miejsce to nie jest przypadkowo wybrane, ponieważ na wzgórzu, zwanym Żiżi (Žiži) odbywały się od dawna pogańskie zgromadzenia plemienne Czechów. Borzywój kazał tutaj zbudować chrześcijański mały kościół pod wezwaniem Marii Panny. Budowę zamku rozpoczął syn Borzywoja, Spitygniew I. Pierwsze zabudowania nie były większe od obecnego obszaru, na którym znajduje się zamek. Była to prosta zabudowa, z jednej strony otoczona 30m trowem obronnym przez który biegł most, a z innych stron potokiem oraz skarpą.

W okresie rządów Wratysława I powstał kościół św. Jerzego, który do roku 973 pełnił funkcję głównego kościoła pałacu książęcego i całych Czech. Kolejny książę, Wacław I Święty, kazał zbudować kolejny obiekt religijny - rotundę św. Wita, w której znajdowały się relikwie świętego, dar wschodnio-frankońskiego króla Henryka I Ptasznika. Po założeniu diecezji w roku 973 rotunda uzyskała status katedralny i najważniejszym kościołem w Czechach. Budynki kościelne w tym okresie budowano z kamienia, natomiast pałac książęcy i budynki dla służby były wciąż drewniane.

W czasie panowania pierwszego króla czeskiego Wratysława II, w okresie w którym jego siedzibą był Wyszehrad, zamek na Hradczanach się rozwijał, a drewniane fortyfikacje ustąpiły miejsca kamiennym. Około roku 1060 z nakazu Spitygniwa II zburzono rotundę św. Wita i w jej miejscu zbudowano bazylikę, poprzedniczkę gotyckiej katedry. Trzynawowy romański kościół z białej opoki miał długość 70 metrów i był największym kościołem w Czechach. Kościół św. Jerzego otrzymał dwie wieże, a drewniany pałac został zastąpiony murowanym.

Sobiesław I przeniósł siedzibę królów z Wyszehradu na Hradczany i nastąpiły kolejne lata rozbudowy zamku. Ich dzieło kontynuował król Przemysł Ottokar II, który był w swoim czasie jednym z najważniejszych władców Europy i rozmach prac budowlanych na zamku odpowiadał tej pozycji.

W 1303 zamek został zniszczony przez pożar i odbudowę nastąpiła dopiero za dynastii Luksemburgów. Karol, syn panującego wówczas Jana Ślepego i późniejszy następca tronu, rozpoczął on prace na opustoszałych i zniszczonych Hradczanach. Za panowania Karola wzniesiono sporą część pałacu wraz z kaplicą Wszystkich Świętych, dziełem Petera Parlera, która spłonęła w pożarze 1541. Za panowania Wacława IV zakończono budowę głównego skrzydła zamkowego (południowego) i rozpoczęto stawianie następnej części pałacu.

W 1344 roku Karol IV Luksemburski położył ze swoim ojcem Janem i przyjacielem oraz pierwszym arcybiskupem praskim Arnosztem z Pardubic kamień węgielny pod budowę archikatedry św. Wita w związku z awansowaniem diecezji praskiej na archidiecezję. Katedrę ukończono w 1929 roku. Dziś służy jako skarbiec czeskich klejnotów koronacyjnych, mauzoleum królów i galeria ich portretów rzeźbiarskich i malarskich. Spowolniona wojnami husyckimi rozbudowa nabrała tempa w XVI wieku Sprowadzeni przez Władysława II Jagiellończyka architekci (Benedykt Rejt) rozbudowali zamek.

Kolejne zmiany na zamku miały miejsce na przełomie XVI i XVII w., gdy szczególnie związany z Pragą cesarz Rudolf II Habsburg ufundował kolejne skrzydło pałacowe z pięknymi salami: Nową i Hiszpańską. Zaś już po jego śmierci wzniesiona została barokowa brama Macieja. Następne zmiany nastąpiły w czasach cesarzowej Marii Teresy. Przebudowa mająca miejsce w latach 1753-1774 była tym intensywniejsza, iż pewna część zamku zniszczona została pożarem podczas oblężenia Pragi przez Prusaków w 1757. Znakiem tych czasów pozostaje do dzisiaj imponujący kompleks budynków po południowej stronie Hradczan wzniesiony pod kierownictwem Niccolo Paccassiego.

 

Katedra św. Wita

Katedra św. Wita w Pradze, pełna nazwa Katedra św. Wita, Wacława i Wojciecha jest siedzibą arcybiskupów praskich. Mieści się na wzgórzu zamkowym Hradczany w Pradze i nalezy do najcenniejszych przykładów architektury dojrzałego gotyku w Europie środkowej. Zawiera cenne dzieła sztuki rzeźby i malarstwa od XIV-XX w. Jest historycznym panteonem narodowym narodu czeskiego, tu spoczywają władcy Czech, przechowywane są tutaj insygnia koronacyjne królów czeskich w tym Korona Świętego Wacława.

Pierwszym obiektem, który był zalążkiem katedry była rotunda poświęcona świętemu Witowi, którego relikwie książę Wacław otrzymał z rąk króla Niemiec Henryka I. Możliwe też jest pochodzenie nazwy od adaptacji pogańskiej, ponieważ wcześniej na Hradczanach znajdował się gród słowiański ze świątynią poświęconą Świętowitowi. W kościele tym pochowano św. Wacława (w południowej apsydzie), a w 973 w związku z ustanowieniem w Pradze biskupstwa stał się katedrą. Z kolei w 1039 złożone tu zostały relikwie św. Wojciecha złupione przez księcia Brzetysława I z Gniezna. Budowla ta jednak okazała się niewystarczająca jako katedra i jednocześnie cel pielgrzymek do relikwii św. Wojciecha i św. Wacława.

W roku 1060, książę Spitygniew II zburzył rotundę i zastąpił ją nową, trójnawowa romańską bazyliką. W tej świątyni odbyła się pierwsza czeska koronacja królewska – Wratysława II w 1085. W 1344 praskie biskupstwo otrzymało godność arcybiskupstwa, co przyczyniło się do decyzji o budowie nowej świątyni pasującej dla rangi. 21 listopada 1344 w obecności króla Jana Luksemburskiego, jego syna Karola (przyszłego króla Karola IV) oraz arcybiskupa Arnosta z Pardubic wbudowano kamień węgielny pod nową budowlę.

Przez pierwszych osiem lat budowy pracami kierował francuski architekt Mateusz z Arras, mając koncepcję wybudowania wielkiej świątyni, wzorowanej na katedrach francuskich. Po śmierci Mateusza z Arras w 1352 Karol IV powierzył budowę młodemu, urodzonemu w 1323 architektowi i rzeźbiarzowi Peterowi Parlerowi, któremu przypisuje się ukończenie wzniesienia prezbiterium, ponadto wzniósł południowe ramie transeptu, z reprezentacyjnym wejściem do świątyni oraz dolne partie wieży południowej. W latach 60. i 70. ukończył kaplicę św. Wacława (bogato zdobioną), którą Karol nakazał postawić przy południowo-zachodnim narożniku prezbiterium ponad dawnym miejscem pochówku św. Wacława (zwłoki złożono w nowym grobowcu). Jednocześnie trwała budowa Złotej Bramy, stanowiącej dzisiaj wejście do katedry od południa – na jej fasadzie umieszczona została w latach 1370-71 mozaika przedstawiająca scenę Sądu Ostatecznego.

W 1385 r. zamknięty został pierwszy etap budowy katedry – wyświęcone zostało jej prezbiterium, prowizorycznie zamknięte od zachodu (to prowizoryczne zamknięcie miało jednak przetrwać kilka stuleci). Architekt dostosował się do poprzednika jedynie w zakresie planu i ogólnej koncepcji francuskiego gotyku katedralnego, zaś formę architektoniczną zarówno zewnątrz i wewnątrz radykalnie zmienił. Zrezygnował z zasady ścisłej symetrii, zróżnicował formy kaplic chóru. Ciężar konstrukcji przeniósł na wydatne łuki oporowe bogate w liczne motywy typowe dla gotyku – ślepe maswerki, wimpergi, fiale. W rezultacie ściany prezbiterium otrzymały wielkie okna o wyszukanej dekoracji maswerkowej, poniżej ciągu okien Parler wprowadził ciąg przeszklonych triforiów. Wytworne wnętrze zostało nakryte sklepieniem sieciowym, którego parzyste ciągi żeber nie przecinają się w centrum sklepienia lecz w pewnej odległości – pośrodku znajdują się wysklepki o formie romboidalnej.

Matematyczne podejście do architektury Mateusza z Arras spotkało się z realizacją plastycznej wizji Petera Parlera. Wewnątrz w tryforium artysta wraz z jego strzechą w latach 1375-1385 wyrzeźbił dwadzieścia jeden portretów m.in. Karola IV wraz z rodziną, arcybiskupów, kierowników budowy, oraz architektów katedry, w tym swój autoportret. Zdążył także ukończyć budowę południowej wieży dzwonnicy (1392). Jednocześnie Peter Parler kierował przy innych inwestycjach w Królestwie Czeskim. Zmarł w 1397. Pochowano go w kaplicy Św. Marii Magdaleny, obok grobowca Mateusza z Arras.

Po śmierci Petera Parlera przez pewien czas prowadzili prace przy budowie katedry jego synowie Wacław i Jan, ale budowa została wstrzymana. W okresie panowania Władysława Jagiellończyka rozpoczęto stawianie gotyckiej nawy, za Leopolda I położono kamień węgielny pod budowę barokowego korpusu nawowego, kolejne projekty powstawały w XVIII i XIX w. Rozbudowę rozpoczęto na dobre dopiero w 1872. Pracami kierowali architekci neogotyku - Josef Kranner, który wraz z kanonikiem Vácslavem Pešiną byli inicjatorami ukończenia prac budowlanych, następnie Josef Mocker. Po jego śmierci (1899) kompetencje te przejął architekt Kamil Hilbert.

Niemal w całości część zachodnia nawiązuje do części historycznej - powtórzono artykulację ścian, układ sklepień, zaś w ścianach przy tryforium umieszczono portrety czeskich notabli. Korpus zamknięto od zachodu monumentalną fasadą z dwoma wieżami. Przy dekoracji wystroju świątyni działali czescy artyści tacy jak František Kysela, Max Švabinský, Alfons Mucha, Karel Svolinský, Otakar Španiel i inni. W roku 1929 ukończono ostatecznie prace nad katedrą.W 1950 katedrę na własność przejęła Republika Czechosłowacka, a później Republika Czeska. Decyzję o nacjonalizacji katedry potwierdził Czeski Sąd Najwyższy w 2009 r., odrzucając odwołanie Kościoła katolickiego w tej sprawie.

Most Karola

The Charles Bridge Most Karola w Pradze (Karlův most) to należących do najsłynnijszych atrakcji Pragi most na Wełtawie, który łączy Malá Strana i Staré Město. Most ma nieco ponad 500 m długości i około 9,50 m szerokości. Jest najstarszym mostem kamiennym na świecie który ma taką rozpiętość rozpiętości przęseł (jest ich 15). Kiedyś nazywany Kamiennym lub Praskim Mostemod mniej więcej 1870 roku nazywany jest Mostem Karola. Do 1741 roku był jedynym mostem na Wełtawie. Obecnie jest otwarty tylko dla ruchu pieszego, choć dawniej kursował po nim tramwaj konny, w latach 1905-1908 tramwaj elektryczny, a do 1965 normalny ruch samochodowy.

Budowę mostu rozpoczęto w 1357 roku w okresie panowania cesarza Karola IV. Zastąpił on istniejący wcześniej kamienny most romański Judyty z XII wieku, który został zniszczony przez powódź w 1342. Posiadał wieże na obu końcach, z których małostrańska, choć przebudowana, istnieje do dziś.

Budowę zlecono 28-letniemu wówczas Peterowi Parlerowi. Dla wzmocnienia konstrukcji do zaprawy dodano podobno białka jajek. W okresie baroku most ozdobiono 30 posągami świętych, dziełami m.in. Matthiasa Bernarda Brauna i rodziny Brokoff (Jan Brokoff, Michał Jan Józef Brokoff, Ferdynand Maksymilian Brokoff), a także figura Chrystusa z roku 1629 otoczona wieńcem złotych liter zawierającym tetragram imienia Bożego - JHWH. Na jednej z balustrad umieszczono tablicę pamiątkową poświęconą św. Janowi Nepomucenowi – 20 marca 1393 w tym miejscu według tradycji wrzucono go z rozkazu króla Wacława IV do Wełtawy.

Na wschodnim końcu mostu stoi staromiejska wieża mostowa z umieszczonymi na niej siedzącymi postaciami cesarza Karola IV, jego syna Wacława IV oraz św. Wita, św. Wojciecha i św. Zygmunta. Rzeźby te pochodzą z lat 80tych XIV wieku. Na zachodnim krańcu mostu znajdują się dwie wieże. Początki niższej wieży sięgają jeszcze czasów pierwszego mostu z XII w. Natomiast wyższa wieża została zbudowana dopiero w XV w. za panowania króla Jerzego. Most mocno ucierpiał podczas powodzi w II połowie XIX wieku - zawaleniu uległo wówczas kilka przęseł. Również w czasie powodzi w 2002 istniało realne zagrożenie zniszczenia mostu, ale na szczęście ocalał. W sierpniu 2007 r. rozpoczęto, zaplanowany na 3 lata, kolejny remont połączony z badaniami archeologicznymi. W trakcie badań pojawiło się przypuszczenie, że twórcą mostu był magister pontis, praski mieszczanin Oto lub Otlin, a nie jak sądzono, Peter Parler.

Kamień węgielny nowego kamiennego mostu wmurował Karol IV Luksemburski 9 lipca 1357 o godzinie 5:31 rano. Powodem wyboru tej godziny był odpowiedni układ gwiazd (koniunkcja Słońca z Saturnem)[2]. Inna wersja mówi o tym, że data odpowiada układowi wszystkich cyfr nieparzystych 1-3-5-7-9-7-5-3-1. Most Karola w Pradze jest stylistycznie powiązany z nieodległym gotyckim, kamiennym mostem w Kłodzku. Powstał on w latach 1280-1390 za panowania czeskiego na ziemi kłodzkiej. W późniejszym czasie wybudowano przy nim kilka kamieniczek, niektórym przypominały Złotą Uliczkę w Pradze.

 

Praski zegar astronomiczny

Astronomical Clock Praski zegar astronomiczny nazywany jest popularnie Orloj (Pražský orloj, Staroměstský orloj) i jest częstym miejscem gdzie umawiają się mieszkańcy Pragi. Ten zabytkowy średniowieczny zegar astronomiczny znajduje się na południowej ścianie Ratusza Staromiejskiego (Staroměstská radnice) w Pradze. Skonstruowany w 1410, składa się z trzech głównych części. Pierwsza, astronomiczna pokazuje położenie ciał niebieskich na niebie, druga jest kalendarzem z medalionami reprezentującymi miesiące oraz ostatnia to jest z ruchomymi figurkami dwunastu apostołów i wyobrażeniami Śmierci, Turka, Vanitas i Chciwości. Dzisiaj jest jednym z najbardziej znanych zegarów astronomicznych na świecie oraz należy do jednej z bardziej popularnych atrakcji turystycznych Pragi.

 

Plac Wacława

Plac Wacława (Václavské náměstí) jest raczej deptakiem znajdującym się w samym centrum Pragi w dzielnicy Nowe Miasto (Nové Město). Jest to główna arteria Pragi, która pełna jest atrakcji i tętni życiem zarówno w dzień jak i w nocy. Plac był świadkiem wielu historycznych wydarzeń mającyh miejsce w latach: 1918, 1948, 1968 (Praska Wiosna), a także Aksamitnej rewolucji w 1989, kiedy na placu gromadziły się setki tysięcy demonstrantów, żądających demokratyzacji Czechosłowacji. To tam balkonu jednej z kamienic otaczających plac w roku 1989 przemawiali do tłumu liderzy czeskiej opozycji z Václavem Havlem na czele.

Plac był inicjatywą Karola IV i w czasach średniowiecza było to targowisko zwane Końskim Targiem. Z czasem z plac stał się areną ważnych wydarzeń politycznych. To tam tłum demonstrował swoje niezadowolenie i rzadziej zadowolenie z istniejącej sytuacji politycznej oraz społecznej. Nazwa placu związana jest z barokowym pomnikiem św. Wacława. Później w górnej części placu powstał obecny pomnik św. Wacława w otoczeniu patronów ziemi czeskiej. Na placu znajduje się również pomnik poświęcony pamięci ofiar reżimów totalitarnych. Obok wznosi się monumentalny gmach Muzeum Narodowego. Plac należy do większych w Europie. Ma 750 metrów długości oraz 60 metrów szerokości.

Wyszehrad

Wyszehrad (Vyšehrad) ("wysoki gród, zamek") – to wzgórze na terenie dzisiejszej Pragi znajdujące się na prawym brzegu Wełtawy. Nazwę mozna tłumaczyć jako wysoki gród, zamek wyższy. Legenda mówi, że właśnie tutaj narodziła się nazwa miasta Praga. Wg legendy władca króla Kroka miał córkę Libuszę, która miała sen, wg którego w lesie znajdował się człowiek, który ciosał właśnie próg do swojego domu i to właśnie tam miało narodzić się miasto. Sen spełnił się i miasto nazywa się Praha - po czesku Próg.

Tyle legendy. Wzgórze jednak obok Hradczan pełniło rolę siedziby władców czeskich w X wieku. Z inicjatywy Wratysława II powstał Zamek Wyszehradzki, który stał się jego siedzibą. Wzniesiono też kościół Św. Piotra i Pawła, przy którym znajduje się cmentarz, który stał się miejsem pochówku najwybitniejszych Czechów. Stopniowo tracił swoją pozycję na rzecz Hradczan. Karol IV Luksemburski włączył jednak Zamek Wyszechradzki w mury miasta oraz zarzyczył żeby to właśnie tam zaczynała się Droga Królewska, skąd udawano się na Hradczany na koronację. W okresie wojen husyckich Zamek Wyszehradzki został zburzony. Legenda wspomina, że powstańcy plądrując Wyszehrad, ukradli z św. Piotra i Pawła kamienny relikwiarz św. Longina i wrzucili go do Wełtawy. Miał wówczas zdarzyć się cud. Trumna miała unosić się na wodzie, podczas gdy relikwie opadły na dno, a następnie miały zacząć się zapadać w głąb, tworząc u stóp wyszehradzkiej skały bezdenną otchłań. W XVII wieku Habsburgowie na wzgórzu utworzyli garnizon, a w XIX wieku odnowiono oba kościoły, a samo wzgórze zmieniono w miejski park otoczony resztkami austriackich fortyfikacji.

Widokowa wieża Petřín

Wieża Petřín (Petřínská rozhledna) to stalowa wieża widokowa o wysokości 60 metrów znajdująca się na wzgórzu Petřín w Pradze. Wybudowana została w roku 1891 z okazji Wystawy Jubileuszowej jako kopia wieży Eiffla. Używana była jako wieża obserwacyjna oraz transmisyjna. Obecnie spełnia wyłącznie funkcję widokową i jest najwyższym obiektem tego typu w Czechach. Wieża otwarta jest cały rok, a na platformę widokową, z której można podziwiać całą panoramę Pragi, i która znajdującą się na wysokości 55 metrów prowadzi 299 schodów.

Wieża telewizyjna Žižkov

Wieża telewizyjna Žižkov jest najwyższą budowlą w Pradze i mierzy 216 metrów. Została zbudowana w latach 1985-1992. Zaprojektowali ją Václav Aulický, Jiří Kozák i Alex Bém, a sama konstrukcja chroniona jest patentem. Każdy z trzech filarów wieży ma wysokość 134 metrów, natomiast średnica głównego filaru wynosi 6,4 metra, a pozostałych dwóch 4,8 metra. W szerszym filarze umieszczono dwie szybkobieżne windy (poruszające się z prędkością 4 m/s), a dwa boczne mieszczą windę towarową oraz schody, używane w razie niebezpieczeństwa. Fundamenty wieży sięgają 15 metrów pod ziemią, a jej całkowita masa wynosi 11800 ton.

Oprócz nadajników radiowych i telewizyjnych (emisja programów 4 stacji telewizyjnych i 7 radiowych) na wieży znajdują się stacje bazowe telefonii komórkowej oraz urządzenia do obserwacji meteorologicznych i monitoringu środowiska. Na wysokości 65 metrów znajduje się restauracja i kawiarnia, natomiast na wysokości 93 metrów zlokalizowano punkt widokowy, składający się z trzech kabin. Przy dobrej pogodzie widoczność sięga nawet 100 km. Wieża należy do Światowej Federacji Wielkich Wież (World Federation of Great Towers). Plany powstania nowego nadajnika radiokomunikacyjnego w Pradze powstały w roku 1978. Z wielu możliwych lokalizacji wybrano teren dzielnicy Žižkov. Wieża, stojąca na terenie dawnego żydowskiego cmentarza, do dziś wywołuje wiele kontrowersji. Przede wszystkim krytykowano jej nowoczesny wygląd. Okoliczni mieszkańcy obawiali się szkodliwego wpływu fal elektromagnetycznych. Krążyły również plotki, że na wieży zostaną zamontowane urządzenia zakłócające odbiór zachodnich stacji radiowych (w szczególności Radia Wolna Europa).

W roku 2000 na wieży pojawiły się rzeźby raczkujących dzieci (Miminka), których autorem jest czeski artysta David Černý. Instalacja, pomyślana jako tymczasowa, spotkała się z pozytywnym odzewem i zmieniła się w stałą ekspozycję. Część Prażan jednak uważa, że figurki dzieci obniżają wartość architektoniczną wieży i psują jej styl high-tech.

Praski metronom

Praski metronom to olbrzymi metronom w stolicy Czech - Pradze. Usytuowany nad rzeką Wełtawą powstał w roku 1991 na miejscu największego na świecie pomnika Józefa Stalina, zburzonego w 1962. Pomnik ten nazywany przez Czechów był "kolejka" z powodu stalina, oraz stojących za nim działaczy komunistycznych. Metronom ma wymowę symboliczną, mówiąc, że czas płynie dla każdego nieubłaganie.

Na podstawie: WIKIPEDIA

Wsparcie Klienta
apartments@suricata-travel.com
+48 22 201 25 20
Suricata s.r.o. - Travel Agency

CzechTourism - Official Tourist Presentation